VERSOS
Versos
Taittirīya
Devanāgarī
असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानं स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत् सुकृतम् । रसो वै सः । रसं ह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् । एष ह्येवाऽऽनन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥ ७ ॥
Transliteración
asadvā idamagra āsīt | tato vai sadajāyata | tadātmānaṃ svayamakuruta | tasmāttatsukṛtamucyata iti | yadvai tat sukṛtam | raso vai saḥ | rasaṃ hyevāyaṃ labdhvā'nandī bhavati | ko hyevānyātkaḥ prāṇyāt | yadeṣa ākāśa ānando na syāt | eṣa hyevā'nandayāti | yadā hyevaiṣa etasminnadṛśye'nātmye'nirukte'nilayane'bhayaṃ pratiṣṭhāṃ vindate | atha so'bhayaṃ gato bhavati | yadā hyevaiṣa etasminnudaramantaraṃ kurute | atha tasya bhayaṃ bhavati | tattveva bhayaṃ viduṣo'manvānasya | tadapyeṣa śloko bhavati
Traducción propia
«Al principio, esto era el no-ser; de él nació el ser. Él se hizo a sí mismo; por eso se llama lo bien hecho.» Lo que se llama bien hecho es, en verdad, el sabor. Al obtener ese sabor, uno se llena de dicha. ¿Quién respiraría, quién viviría, si no existiera esa dicha en el espacio? Él es el que da la dicha. Cuando uno encuentra la ausencia de miedo, un apoyo en eso invisible, sin cuerpo, indefinido y sin sede, entonces ha llegado a no tener miedo. Pero si hace en eso la más pequeña separación, entonces tiene miedo. Ese mismo es el miedo del que sabe pero no reflexiona. Sobre esto hay este verso:
Clave de lectura
★★★ Raso vai saḥ, «él es el sabor, la esencia». Y la idea de Kārikā 3.39: el miedo nace de la más mínima separación (udaram antaram, «un hueco, una grieta»).