VERSOS
Versos
Kauṣītaki
Devanāgarī
अथातः सायमन्नं प्रातर्दनमन्तरमग्निहोत्रमित्याचक्षते यावद्वै पुरुषो भासते न तावत्प्राणितुं शक्नोति प्राणं तदा वाचि जुहोति यावद्वै पुरुषः प्राणिति न तावद्भाषितुं शक्नोति वाचं तदा प्राणे जुहोत्येतेऽनन्तेऽमृताहुतिर्जाग्रच्च स्वपंश्च सन्ततमवच्छिन्नं जुहोत्यथ या अन्या आहुतयोऽन्तवत्यस्ताः कर्ममय्योभवन्त्येतद्ध वै पूर्वे विद्वांसोऽग्निहोत्रं जुहवांचक्रुः ॥ ५ ॥
Transliteración
athātaḥ sāyamannaṃ prātardanamantaramagnihotramityācakṣate yāvadvai puruṣo bhāsate na tāvatprāṇituṃ śaknoti prāṇaṃ tadā vāci juhoti yāvadvai puruṣaḥ prāṇiti na tāvadbhāṣituṃ śaknoti vācaṃ tadā prāṇe juhotyete'nante'mṛtāhutirjāgracca svapaṃśca santatamavacchinnaṃ juhotyatha yā anyā āhutayo'ntavatyastāḥ karmamayyobhavantyetaddha vai pūrve vidvāṃso'gnihotraṃ juhavāṃcakruḥ
Traducción propia
Ahora, el autocontrol de Pratardana, que llaman el sacrificio del fuego interior. Mientras el hombre habla, no puede respirar: entonces ofrece el aliento en el habla. Mientras respira, no puede hablar: entonces ofrece el habla en el aliento. Estas dos son ofrendas infinitas e inmortales: despierto o dormido, las ofrece sin interrupción. Las demás ofrendas tienen fin, porque están hechas de obras. Sabiendo esto, los antiguos no ofrecían el sacrificio del fuego.
Clave de lectura
★★ El rito se vuelve interior: respirar y hablar son ya el sacrificio. Precedente del prāṇāgnihotra y de la idea de que la vida misma es culto.