Versos

← Volver al listado

VERSOS

Kauṣītaki
Verso
2.13
Título del verso
2.13 · Todo vuelve al aliento
Parte / sección
Capítulo 2 · El aliento es Brahman
Devanāgarī
एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्वाचा वदत्यथैतन्म्रियते यन्न वदति तस्य चक्षुरेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चक्षुषा पश्यत्यथैतन्म्रियते यन्न पश्यति तस्य श्रोत्रमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्छोत्रेण शृणोत्यथैतन्म्रियते यन्न शृणोति तस्य मन एव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यन्मनसा ध्यायत्यथैतन्म्रियते यन्न ध्यायति तस्य प्राणमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राणस्ता वा एताः सर्वा देवताः प्राणमेव प्रविश्य प्राणे सृप्ता न मूर्छन्ते तस्माद्धैव पुनरुदीरते तद्यदिह वा एवंविद्वांस उभौ पर्वतावभिप्रवर्तेयातां तुस्तूर्षमाणो दक्षिणश्चोत्तरश्च न हैवैनं स्तृण्वीयातामथ य एनं द्विषन्ति यांश्च स्वयं द्वेष्टि त एवं सर्वे परितो म्रियन्ते ॥ १३ ॥
Transliteración
etadvai brahma dīpyate yadvācā vadatyathaitanmriyate yanna vadati tasya cakṣureva tejo gacchati prāṇaṃ prāṇa etadvai brahma dīpyate yaccakṣuṣā paśyatyathaitanmriyate yanna paśyati tasya śrotrameva tejo gacchati prāṇaṃ prāṇa etadvai brahma dīpyate yacchotreṇa śṛṇotyathaitanmriyate yanna śṛṇoti tasya mana eva tejo gacchati prāṇaṃ prāṇa etadvai brahma dīpyate yanmanasā dhyāyatyathaitanmriyate yanna dhyāyati tasya prāṇameva tejo gacchati prāṇaṃ prāṇastā vā etāḥ sarvā devatāḥ prāṇameva praviśya prāṇe sṛptā na mūrchante tasmāddhaiva punarudīrate tadyadiha vā evaṃvidvāṃsa ubhau parvatāvabhipravarteyātāṃ tustūrṣamāṇo dakṣiṇaścottaraśca na haivainaṃ stṛṇvīyātāmatha ya enaṃ dviṣanti yāṃśca svayaṃ dveṣṭi ta evaṃ sarve parito mriyante
Traducción propia
Este Brahman brilla cuando uno habla con el habla, y muere cuando no habla; su brillo va a la vista, su aliento al aliento. Brilla cuando uno ve con la vista, y muere cuando no ve; su brillo va al oído, su aliento al aliento. Brilla cuando uno oye, y muere cuando no oye; su brillo va a la mente, su aliento al aliento. Brilla cuando uno piensa con la mente, y muere cuando no piensa; su brillo va al aliento, su aliento al aliento. Todas estas divinidades, entrando en el aliento, no mueren al fundirse en él, y de él vuelven a salir. Por eso, si dos montañas, la del sur y la del norte, rodaran sobre quien sabe esto queriendo aplastarle, no le aplastarían. Y todos los que le odian y los que él odia mueren a su alrededor.
Clave de lectura
Como en el sueño profundo: los sentidos se recogen en el aliento sin morir y vuelven a salir al despertar.