VERSOS
Versos
Kauṣītaki
Devanāgarī
स होवाच प्राणोऽस्मि प्रज्ञात्मा तं मामायुरमृतमित्युपास्वायुः प्राणः प्राणो वा आयुः प्राण उवाचामृतं यावद्ध्यस्मिञ्छरीरे प्राणो वसति तावदायुः प्राणेन ह्येवामुष्मिंल्लोकेऽमृतत्वमाप्नोति प्रज्ञया सत्यसङ्कल्पं स यो म आयुरमृतमित्युपास्ते सर्वमायुरस्मिंल्लोक एवाप्नोत्यमृतत्वमक्षितिं स्वर्गे लोके तद्धैक आहुरेकभूयं वै प्राणा गच्छन्तीति न हि कश्चन शक्नुयात्सकृद्वाचा नाम प्रज्ञापयितुं चक्षुषा रूपं श्रोत्रेण शब्दं मनसा ध्यानमित्येकभूयं वै प्राणा भूत्वा एकैकं सर्वाण्येवैतानि प्रज्ञापयन्ति वाचं वदतीं सर्वे प्राणा अनुवदन्ति चक्षुः पश्यत्सर्वे प्राणा अनुपश्यन्ति श्रोत्रं शृण्वत्सर्वे प्राणा अनुशृण्वन्ति मनो ध्यायत्सर्वे प्राणा अनुध्यायन्ति प्राणं प्राणन्तं सर्वे प्राणा अनुप्राणन्तीत्येवमुहैवैतदिति हेन्द्र उवाचास्तीत्येव प्राणानां निःश्रेयसादानमिति ॥ २ ॥
Transliteración
sa hovāca prāṇo'smi prajñātmā taṃ māmāyuramṛtamityupāsvāyuḥ prāṇaḥ prāṇo vā āyuḥ prāṇa uvācāmṛtaṃ yāvaddhyasmiñcharīre prāṇo vasati tāvadāyuḥ prāṇena hyevāmuṣmiṃlloke'mṛtatvamāpnoti prajñayā satyasaṅkalpaṃ sa yo ma āyuramṛtamityupāste sarvamāyurasmiṃlloka evāpnotyamṛtatvamakṣitiṃ svarge loke taddhaika āhurekabhūyaṃ vai prāṇā gacchantīti na hi kaścana śaknuyātsakṛdvācā nāma prajñāpayituṃ cakṣuṣā rūpaṃ śrotreṇa śabdaṃ manasā dhyānamityekabhūyaṃ vai prāṇā bhūtvā ekaikaṃ sarvāṇyevaitāni prajñāpayanti vācaṃ vadatīṃ sarve prāṇā anuvadanti cakṣuḥ paśyatsarve prāṇā anupaśyanti śrotraṃ śṛṇvatsarve prāṇā anuśṛṇvanti mano dhyāyatsarve prāṇā anudhyāyanti prāṇaṃ prāṇantaṃ sarve prāṇā anuprāṇantītyevamuhaivaitaditi hendra uvācāstītyeva prāṇānāṃ niḥśreyasādānamiti
Traducción propia
Él dijo: «Yo soy el aliento, el Ātman sabio. Venérame como vida, como inmortalidad. La vida es el aliento, y el aliento es la vida. Mientras el aliento habita en este cuerpo, hay vida. Por el aliento se alcanza la inmortalidad en aquel mundo, y por la sabiduría, la intención verdadera. Quien me venera como vida e inmortalidad alcanza toda su vida en este mundo, y en el mundo celeste la inmortalidad y lo imperecedero». Algunos dicen: «Los alientos se vuelven uno». Porque nadie podría dar a conocer a la vez un nombre con el habla, una forma con la vista, un sonido con el oído y un pensamiento con la mente. Los alientos, haciéndose uno, dan a conocer todas estas cosas una tras otra. Cuando habla el habla, todos los alientos hablan con ella; cuando ve la vista, todos ven con ella; cuando oye el oído, todos oyen; cuando piensa la mente, todos piensan; cuando respira el aliento, todos respiran con él. «Así es», dijo Indra, «y sin embargo hay una superioridad entre los alientos».
Clave de lectura
★★★ Prāṇo 'smi prajñātmā, «soy el aliento, el Ātman sabio». Aquí el aliento ya no es solo respiración: es la vida consciente misma.