VERSOS
Versos
Kauṣītaki
Devanāgarī
तं होवाचाजातशत्रुर्यत्रैष एतद्बालाके पुरुषोऽशयिष्ट यत्रैतदभूद्यत एतदागाद्धिता नाम हृदयस्य नाड्यो हृदयात्पुरीततमभिप्रतन्वन्ति यथा सहस्रधा केशो विपाटितस्तावदण्व्यः पिङ्गलस्याणिम्ना तिष्ठन्ते शुक्लस्य कृष्णस्य पीतस्य लोहितस्येति तासु तदा भवति यदा सुप्तः स्वप्नं न कंचन पश्यत्यथास्मिन्प्राण एवैकधा भवति तथैनं वाक्सर्वैर्नामभिः सहाप्येति मनः सर्वैर्ध्यातैः सहाप्येति चक्षुः सर्वै रूपैः सहाप्येति श्रोत्रं सर्वैः शब्दैः सहाप्येति मनः सर्वैर्ध्यातैः सहाप्येति स यदा प्रतिबुध्यते यथाग्नेर्ज्वलतो विस्फुलिङ्गा विप्रतिष्ठेरन्नेवमेवैतस्मादात्मनः प्राणा यथायतनं विप्रतिष्ठन्ते प्राणेभ्यो देवा देवेभ्यो लोकास्तद्यथा क्षुरः क्षुरध्याने हितः स्याद्विश्वम्भरो वा विश्वम्भरकुलाय एवमेवैष प्राज्ञ आत्मेदं शरीरमनुप्रविष्ट आ लोमभ्य आ नखेभ्यः ॥ १९ ॥
Transliteración
taṃ hovācājātaśatruryatraiṣa etadbālāke puruṣo'śayiṣṭa yatraitadabhūdyata etadāgāddhitā nāma hṛdayasya nāḍyo hṛdayātpurītatamabhipratanvanti yathā sahasradhā keśo vipāṭitastāvadaṇvyaḥ piṅgalasyāṇimnā tiṣṭhante śuklasya kṛṣṇasya pītasya lohitasyeti tāsu tadā bhavati yadā suptaḥ svapnaṃ na kaṃcana paśyatyathāsminprāṇa evaikadhā bhavati tathainaṃ vāksarvairnāmabhiḥ sahāpyeti manaḥ sarvairdhyātaiḥ sahāpyeti cakṣuḥ sarvai rūpaiḥ sahāpyeti śrotraṃ sarvaiḥ śabdaiḥ sahāpyeti manaḥ sarvairdhyātaiḥ sahāpyeti sa yadā pratibudhyate yathāgnerjvalato visphuliṅgā vipratiṣṭherannevamevaitasmādātmanaḥ prāṇā yathāyatanaṃ vipratiṣṭhante prāṇebhyo devā devebhyo lokāstadyathā kṣuraḥ kṣuradhyāne hitaḥ syādviśvambharo vā viśvambharakulāya evamevaiṣa prājña ātmedaṃ śarīramanupraviṣṭa ā lomabhya ā nakhebhyaḥ
Traducción propia
Ajātaśatru le dijo: «Bālāki, donde estaba tendido este hombre, donde estaba y de donde ha vuelto es esto: hay unas venas del corazón llamadas hitā, que se extienden desde el corazón por todo el cuerpo. Son finas como un cabello partido en mil, llenas de un líquido sutil, blanco, negro, amarillo y rojo. En ellas está cuando, dormido, no ve ningún sueño. Entonces se hace uno en este aliento. El habla entra en él con todos los nombres, la vista con todas las formas, el oído con todos los sonidos, la mente con todos los pensamientos. Cuando despierta, como de un fuego ardiente salen chispas en todas direcciones, así de este Ātman salen los alientos, cada uno a su lugar; de los alientos, los dioses; de los dioses, los mundos. Como una navaja está metida en su estuche, o el fuego en la leña, así este Ātman sabio ha entrado en este cuerpo, hasta los pelos y las uñas».
Clave de lectura
★★ La lección del sueño profundo, igual que en 3.3. El Ātman llena el cuerpo como la navaja su funda: está dentro, pero no es la funda.