VERSOS
Versos
Bṛhadāraṇyaka
Devanāgarī
तदेष श्लोको भवति यदा सर्वे प्रमुच्यन्ते कामा येऽस्य हृदि श्रिताः । अथ मर्त्योऽमृतो भवत्य् अत्र ब्रह्म समश्नुत इति ॥ तद्यथाऽहिनिर्ल्वयनी वल्मीके मृता प्रत्यस्ता शयीतैवमेवेदं शरीरं शेते ऽथायमशरीरोऽमृतः प्राणो ब्रह्मैव तेज एव । सोऽहं भगवते सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ॥ ७ ॥
Transliteración
tadeṣa śloko bhavati yadā sarve pramucyante kāmā ye'sya hṛdi śritāḥ | atha martyo'mṛto bhavaty atra brahma samaśnuta iti || tadyathā'hinirlvayanī valmīke mṛtā pratyastā śayītaivamevedaṃ śarīraṃ śete 'thāyamaśarīro'mṛtaḥ prāṇo brahmaiva teja eva | so'haṃ bhagavate sahasraṃ dadāmīti hovāca janako vaidehaḥ
Traducción propia
Sobre esto hay este verso: «Cuando se sueltan todos los deseos que habitan en su corazón, el mortal se vuelve inmortal y alcanza aquí Brahman». Igual que la piel muda de una serpiente yace muerta y abandonada sobre un hormiguero, así yace este cuerpo. Y este, sin cuerpo, inmortal, es aliento, es Brahman, es luz. «Te doy mil vacas, señor», dijo Janaka de Videha.
Clave de lectura
★★★ El verso «cuando se sueltan todos los deseos…» se repite en Kaṭha 2.3.14. El cuerpo como la piel que deja la serpiente: ya no es suyo.